چون سنگ ها صدای مرا گوش می کنی

سنگی ونا شنیده فراموش می کنی

رگبار نو بهار و خواب ذر یچه را

از ضربه های وسوسه مغشوش میکنی

دست مرا که ساقه سبز نوازش است

با برگ های مرده هم آغوش می کنی

گمراه تر ا روح شرابی ودیده را

در شعله می نشانی و مدهوش می کنی

ای ماهی طلایی مرداب خون من

خوش باد مستی ات که مرا نوش می کنی

تو دره بنفش غروبی که روز را

بر سینه می فشاری وخاموش می کنی

در سایه ها فروغ تو بنشسته ورنگ باخت

اورا به سایه ها از چه سیه پوش می کنی

عزیز من !   

به یادم هست که روزی ، مصرانه به تو می گفتم " ما هرگز خسته نخواهیم شد

 ...هرگز..."اما مدتی است پی فرصتی می گردم شیرین تا به تو بگویم : ما نیز خسته می شویم و خسته شدن حق ماست . این که خسته می شویم و از نفس می افتیم و در زانو هایمان دردی حس می کنیم ، مساله یی نیست ، مساله این است که بتوانیم زیر درختی کنار جوی ایی ، روی تخته سنگی ، در کنار هم بشینیم و خستگی از تن و روح بتکانیم . خسته نشدن ، خلاف طبیعت است همچنان که خسته ماندن .

دیگر نمی گویم که " ما ، تا زنده ایم خسته نخواهیم شد " . بله می گویم ما هرگز خسته نخواهیم ماند  انسان ، در این راه دراز ، با این کوله بار سنگین ، حق است که گهگاه ، در اعصاب و عضلات خود احساس کوفتگی کند . عیبی نیست . مهم این است که بتواند جایی برای نشستن ، سفره گستردن ، سر بر بالش محبت نهادن ، به تحلیل درد و خستگی پرداختن ، انتخاب کند و بعد زنده تر از پیش ، تازه نفس و سرشار ، حرکت کند .

عظمت ، در یکنواختی حرکت نیست ، در تداوم حرکت است ، در باقی ماندن میل به حرکت ، در ایمان به حرکت ، و بازگشت به حرکت .

آدم برفي با نور خورشيد خانوم چشماشو باز کرد

گل من گریه مکن:  

     که در آئینه اشک تو غم من پیداست

                   قطره اشک تو داند که غم من دریاست                                                

      سخن از اشک نخواه که سکوتت گویاست

                   از نگه کردنت احوال تو را می دانم

     دل غربت زده ات بینوایی تنهاست

                    من وتو می دانیم چه غمی در دل ماست

گل من گریه مکن:

       اشک تو صاعقه است

                   تو به هر شعله چشمان ترم می سوزی

       بیش از این گریه مکن

                   که بدین غم زدگی بیشترم می سوزی

گل من گریه مکن:

        دل به امید ببند ناامیدی کفر است

                    چشم ما بر فرد است ز تبسم مگریز

        درد پنهان تو در باغچه و لب زیباست

                                            {گل من گریه مکن}