L0Ve T0 SeE y0U cRy

یکی داشت یکی........

lovetoseeyoucry — Tue, 06 Jun 2006 14:24:06 GMT

یکی داشت یکی نداشت.

اونی که داشت تو بودی، اونی که تو رو نداشت من بودم.

یکی خواست یکی نخواست.

اونی که خواست تو بودی، اونی که بی‏تو بودن رو نخواست من بودم.

یکی آورد یکی نیاورد. اونی که آورد تو بودی، اونی که به‏جز تو به هیچ‏کس ایمان نیاورد من بودم.

یکی برد یکی نبرد.

اونی که برد تو بودی، اونی که دل به تو باخت من بودم.

یکی گفت یکی نگفت.

اونی که گفت تو بودی، اونی که دوست دارم رو جز تو به هیچ‏کس نگفت من بودم

یکی بود یکی نبود و یه پری

یه بقل عاشقی های سرسری

کی بود کی بود ، اون تو بودی

کاش همیشه پیشم بودی

شانه هایت را............

lovetoseeyoucry — Tue, 06 Jun 2006 14:17:15 GMT

چون سنگ ها صدای مرا گوش می کنی

سنگی ونا شنیده فراموش می کنی

رگبار نو بهار و خواب ذر یچه را

از ضربه های وسوسه مغشوش میکنی

دست مرا که ساقه سبز نوازش است

با برگ های مرده هم آغوش می کنی

گمراه تر ا روح شرابی ودیده را

در شعله می نشانی و مدهوش می کنی

ای ماهی طلایی مرداب خون من

خوش باد مستی ات که مرا نوش می کنی

تو دره بنفش غروبی که روز را

بر سینه می فشاری وخاموش می کنی

در سایه ها فروغ تو بنشسته ورنگ باخت

اورا به سایه ها از چه سیه پوش می کنی

کاش وقتي

lovetoseeyoucry — Wed, 31 May 2006 20:53:18 GMT

کاش وقتي زندگي فرصت دهد * گاهي از پروانه ها يادي کنيم * كاش بخشي از زمان خويش را * وقف قسمت کردن شادي کنيم * کاش وقتي آسمان باراني ست * از زلال چشمهايش تر شويم * وقت پائيز از هجوم دست باد * کاش مثل پونه ها پرپر شويم * کاش وقتي چشم هايي ابريند * به خود آييم و سپس کاري کنيم * از نگاه زرد گلدان هايمان * کاش با غربت پرستاري کنيم * کاش دلتنگ شقايق ها شويم * به نگاه سرخشان عادت کنيم * کاش شب وقتي که تنها ميشويم * با خداي ياس ها خلوت کنيم * کاش گاهي در مسير زندگي * باري از دوش نگاهي کم کنيم * فاصله هاي ميان خويش را * با خطوط دوستي مبهم کنيم * کاش با چشمانمان عهدي کنيم * وقتي از اينجا به دريا ميرويم * جاي بازي با صداي موجها * دردهاي آبيش را بشنويم * اكش مثل آب, مثل چشمه سار * گونه نيلوفري را تر کنيم * ما همه روزي از اينجا ميرويم * کاش اين پرواز را باور کنيم * کاش با حرفي که چندان سبز نيست * قلب هاي نقره اي را نشکنيم * کاش هر شب با دو جرعه نور ماه * چشم هاي خفته را رنگي زنيم........

عزیز من !

lovetoseeyoucry — Wed, 31 May 2006 20:13:18 GMT

عزیز من !

به یادم هست که روزی ، مصرانه به تو می گفتم " ما هرگز خسته نخواهیم شد

...هرگز..."اما مدتی است پی فرصتی می گردم شیرین تا به تو بگویم : ما نیز خسته می شویم و خسته شدن حق ماست . این که خسته می شویم و از نفس می افتیم و در زانو هایمان دردی حس می کنیم ، مساله یی نیست ، مساله این است که بتوانیم زیر درختی کنار جوی ایی ، روی تخته سنگی ، در کنار هم بشینیم و خستگی از تن و روح بتکانیم . خسته نشدن ، خلاف طبیعت است همچنان که خسته ماندن .

دیگر نمی گویم که " ما ، تا زنده ایم خسته نخواهیم شد " . بله می گویم ما هرگز خسته نخواهیم ماند انسان ، در این راه دراز ، با این کوله بار سنگین ، حق است که گهگاه ، در اعصاب و عضلات خود احساس کوفتگی کند . عیبی نیست . مهم این است که بتواند جایی برای نشستن ، سفره گستردن ، سر بر بالش محبت نهادن ، به تحلیل درد و خستگی پرداختن ، انتخاب کند و بعد زنده تر از پیش ، تازه نفس و سرشار ، حرکت کند .

عظمت ، در یکنواختی حرکت نیست ، در تداوم حرکت است ، در باقی ماندن میل به حرکت ، در ایمان به حرکت ، و بازگشت به حرکت .

چرا قدر نمیدانی

lovetoseeyoucry — Wed, 31 May 2006 20:09:18 GMT

چرا قدر نمي دانيم؟

آدم برفي با نور خورشيد خانوم چشماشو باز کرد

اين اولين باري بود که اونو مي ديد

آخه بچه ها تازه ديشب ساخته بودنش

اون قدر اون جا موند و به خورشيد نگاه کرد
تا يواش يواش آب شد و ديگه هيچي ازش نموند

ولي هيچوقت ,هيچ کس نفهميد که آدم برفي از گرماي آفتاب آب نشد,بلکه از شرم وجود خودش آب شد

از شرم اينکه خورشيد بدون هيچ توقعي
با تمام وجود با تمام عشقش به اون تابيده

ولي آدم برفي هيچ کاري نمي تونست در برابر عشقه پاکه اون انجام بده

حالا منو تو که هر روز خورشيدو هزاران آدم مثل خورشيدو کنارمون داريم و از لطف هاشونم خبر داريم

چرااااااااااااااااا قدر اين روزا رو نمي دونيم!؟؟؟

گل من گریه.......

lovetoseeyoucry — Tue, 30 May 2006 10:56:18 GMT

گل من گریه مکن:

که در آئینه اشک تو غم من پیداست

قطره اشک تو داند که غم من دریاست

سخن از اشک نخواه که سکوتت گویاست

از نگه کردنت احوال تو را می دانم

دل غربت زده ات بینوایی تنهاست

من وتو می دانیم چه غمی در دل ماست

گل من گریه مکن:

اشک تو صاعقه است

تو به هر شعله چشمان ترم می سوزی

بیش از این گریه مکن

که بدین غم زدگی بیشترم می سوزی

گل من گریه مکن:

دل به امید ببند ناامیدی کفر است

چشم ما بر فرد است ز تبسم مگریز

درد پنهان تو در باغچه و لب زیباست

{گل من گریه مکن}

ارزش زندگی

lovetoseeyoucry — Tue, 30 May 2006 10:51:33 GMT

دو روز به پایان جهان مانده بود

تازه فهمید که هیچ زندگی نکرده است"تقویمش پر شده بود و تنها دو روز از آن باقی مانده بود.

پریشان شد"آشفته و عصبانی بود.

نزد خدا رفت تا روزهای بیشتری از خدا بگیرد.

داد زد و بد و بیراه گفت"خدا سکوت کرد.

آسمان و زمین را به هم ریخت خدا سکوت کرد جیق زد و جار و جنجال راه انداخت خدا سکوت کرد.

به پر و پای فرشته ها افتاد خدا سکوت کردکفر گفت و سجاده دور انداخت خدا سکوت کرد.

دلش گرفت و گریست و به سجده افتاد

خدا سکوتش را شکست و گفت: عزیزم اما یک روز دیگر هم رفت.تمام روز را به بد و بی راه و جار و جنجال از دست دادی. تنها یک روز دیگر باقی است.بیا لااقل این یک روز را زندگی کن.

لابلای هق هقش گفت:اما با یک روز.....با یک روز چیکار می توان کرد.....؟

خدا گفت: آن کس که لذت یک روز زیستن را تجربه کند گویی که هزار سال زیسته است و آنکه امروزش را در نمی یابد هزار سال هم به کارش نمی آید

آنگاه همان یک روز را در دستانش ریخت و گفت:حالا برو و زندگی کن

او مات و مبهوت مانده بود و به زندگی که در دستا نش خود نمایی می کرد نگاه می کرد اما می ترسید حرکت کند"می ترسید زندگی از لای انگشتانش بریزد و همین یک روز را نیز از دست دهد.

قدری ایستاد.........بعد با خودش گفت: حال که فردایی ندارم،نگه داشتن این یک روز زندگی چه فایده ای دارد؟

پس بگذار

این

یک مشت زندگی را مصرف کنم

آنوقت زندگی را بر سر و رویش پاشید،

زندگی را نوشید،

زندگی را بویید

چنان به وجد آمد که دید می تواند تا ته دنیا بدود،

میتواند بال بزند، می تواند پا روی خورشید بگذارد.

او در آن یک روز آسمانخراشی بنا نکرد،زمینی را مالک نشد،مقامی بدست نی آورد،

اما در همان یک روز دست بر پوست درخت کشید،

بر روی چمن خوابید ،

کفشدوزکی را در دست گرفت و خوب آنرا تما شا کرد،

به آنهایی که نمشناختندش سلام کرد و برای آنهایی که دوستش ندا شتند از ته دل دعا کرد

و در همان یک روز آشتی کرد

و خندید و سبک شد

و لذت برد و بخشید و عاشق شد و تمام شد

ا و همان یک روز زندگی کرد،اما فرشته ها در تقویم خدا نوشتند:

"امروز او در گذشت" ،کسی که هزار سال زیسته بود

چقدر دوستش......

lovetoseeyoucry — Tue, 30 May 2006 02:58:50 GMT

اي غروب و اي آسمان غبار گرفته...

شما بر عشق من آگاهيد...

شما مي دانيد كه من چقدر براي اين گريز پاي مهربان اشك ريختم...

مي دانيد كه مثل پادشاهي مغرور و زيبا بر قصر قلب من فرمانروايي مي كند...

مي دانيد...

شما به همه رازهاي قلب من آگاهيد...

ولي من براي آرامش اين سلطان بي جانشين بايد از زندگيم بگذرم...

از همه هستي و مستي ام...

از عشق...

از اميد...

از روياهاي شيرين...

اي خورشيد كه مي روي تا در آنسوي مرزها ما را فراموش كني..

.به او بگو كه چقدر

دوستش دارم

چشمان تو گر ماهتاب

lovetoseeyoucry — Tue, 30 May 2006 02:55:22 GMT

چشمان تو گر ماهتاب من نمي شد ...

چشمان تو گر ماهتاب من نمي شد

عاشق شدن جرم و گناه من نمي شد

تهمت به پاکي من بيچاره بستند

حتي خدا پشت و پناه من نمي شد

باشد تو بي انصاف يادت رفته باشد

اينها جواب اشتباه من نمي شد

ديگر نمي آيي سراغم را بگيري

آنقدر هم جرم گناه من نمي شد

حتي اگر يک لحظه عاشق مي شدي

تو لعنت بر اين روز سياه من نمي شد

درد دربه دری

lovetoseeyoucry — Tue, 30 May 2006 02:45:42 GMT

سراغت را از شقایق های وحشی گرفتم

گفتند: ما خواب بودیم کسی را ندیده ایم

به باران گفتم من نگاهی را گم کرده ام تو ان را ندیده ای؟

کلامش بارش سکوت بود

چه کنم خدایا

حال من مانده ام با کوله باری از یادها و تنهایی ها

وغروبی دیگر که انعکاسی از نگاه توست

برگرد ای غریبه من بیمار نگاه خاموشت هستم

جاودانه دوستت دارم ....